Rart med denne førjulstida, ein blir liksom litt sentimental. Om ein trives aldri så godt i eige selskap, så verkar det som om “alle” har ein kjæraste å feira jul saman med. Ei einsleg sjel kan falla så djupt at ein vurderer ei kontaktannonse. Overskrift: “Nokon å klemma jula inn saman med”. Men kva meir skulle ein skriva i annonsen? Eg blei sitjande å tyggja på den tanken, diktar som eg er. Ville det slå an å skriva: “Kjedeleg dame som ikkje likar alkohol, som er lite festglad, som er både kveldstrøtt og morogntrøtt søker kjæraste. Er ei ufatteleg dårleg husmor, lagar kun lettmiddagar, gjerna oppvarma Fjordland, kan i periodar vera særs distre og i si eige verd, ikkje berre i minutt men timar og dagar. Er usedvanleg lite praktisk, bruker like gjerne kjevlet som hammar når bilde skal hengast opp. Taklampen kan stå uten lys i i vekesvis fordi ho gruer seg til å stå på ein stol for å skifta pære, høgredd som ho er, også på høgd 30 centimeter.”

Eg er redd få ville bita på min annonse. At eg er rimeleg snill, har humor og kan bake sjokoladekake hjelper vel ikkje særleg på. Heller ikkje er det vel noko pluss at eg ikkje alltid kler meg heilt A4, og at eg kan få latterkule på dei mest upassande stader og til dei mest umogele tidspunkt. Eg trives heime i stovekroken, men elskar å gå ut på kafe, og er veldig glad i mat andre lagar. Noko sylfide er eg heller ikkje. Og vil vel neppe bli, slankekurar eg har prøvd har alltid havarert. Eg er for glad i alt godt.

I grunnen har eg ikkje anna å skilta med enn at eg er einsleg kvinne litt over den beste alder, og at eg har livslyst. Men i grunnen trur eg at eg passar best aleine, så eg vil nok la den annonsen forbli eit innfall av adventstoskeskap. Det blir nok jul utan kjæreste også, og viss eg er heldig kan det jo dukka opp ein nisse eg kan gje eit kyss sånn i forbifarten.