Det fins nokon av oss, annleisfolket. Det fins ganske mange av oss, har eg forstått. Berre at vi gøymer oss så godt, kamuflerer oss så grundig. Men vi kan gjenkjenna kvarandre i blant, og det er sterkare enn noko når det skjer, vi har også eit folk vi høyrer til med. For i det daglege livet er vi ofte framande, i det daglege livet kan vi kjenna oss som om vi kjem frå ein annan klote. Vi ser folk rundt oss som tilsynelatande fiksar både det sosiale og livet. Mens vi, vi blir vippa ut av den minste ting, er tynnhuda og sårbare, – og det som for andre er bagatellar blir for oss store katastrofar. Vi annleisfolket, vi greier ikkje halda frå oss alle inntrykka og forhalda oss rasjonelt til dei. Vi har ein radar som tar inn alt på kilometers avstand. Alle inntrykk blir forsterka, alle miss-stemningar blir overveldande, også om vi sjølv ikkje er det minste involvert. Vi fangar opp røyksignal frå Afrika og kjenner det minste jordskjelv på den andre sida av kloten. Vi overreagerer, vi overdramatiserer, vi er overfølsomme, sukkar dei rundt oss. Vi annleisfolket kjenner oss ofte til bry, og kryp inn i oss sjølv for å beskytta oss. Men livet innhentar oss alltid.

Eg kan ikkje hugsa ei tid utan denne sårbarheten. Eg kan ikkje skulda på oppvekst, på hendingar i livet, på menneske eg har møtt. Eg er fødd slik. Alt som barn sensa eg alt som skjedde rundt meg, stemningar, situasjonar, folk som bar på ting. I sosiale samanhengar blei det overveldande. Eg bar ein klump i magen av uro. Eg kunne kjenna smerta til framande og oppfanga tause rop som ingen andre la merke til. Men eg visste ikkje kva eg skulle gjera med det. Eg opplevde meg som ein framand mellom mine nære. Dei såg ikkje det eg såg, opplevde ikkje det eg opplevde. Altså måtte det vera meg det var noko gale med. Eg var i venneflokkar, men oppfatta annleis, kjende annleis, og konkluderte med at det måtte vera noko feil på meg. Slik konkluderte også andre. Eg visste ikkje at vi var eit annleisfolk. Eit folk som var utstyrt med ei ekstra bør å bera, sårbarheten og varheten.

Eg blei forfattar. Eg fann ein kanal for min annleishet. Men framleis, no sekstifire år gammal, kan eg falla i grøfta å krypa saman i skam over å vera annleis når eg har vore saman med venner som eg synes fungert så mykje flottare i lag, som taklar kodane i det sosiale livet så mykje betre. Eg prøver å fornekta det eg ser og oppfattar, for eg vil ikkje det skal vera slik. Eg veit at gåva eg er fødd med, denne tyngda, denne mørke smerta, er ei gåve eg har fått å forvalta, men i blant er det vondt. Det er tungt. I blant skulle eg gjerne vore annleis. Men nei, eg får heller søka mitt folk, annleisfolket når eg treng bli minna på at det er heilt ok å vera den ein er. At vi annleisfolket mykje meir skulle bore gåva vår med stolthet og brukt gåva vår til å stå opp for dei rundt oss og brukt så mykje mindre tid og krefter på å stira på annleisheten vår. Og somme situasjonar som ein veit vil krevja for mykje kan ein vel snika seg unnna. Vi treng ikkje oppsøka det vi av erfaring veit ikkje er bra for oss.

Ver glad i den nasen du har, song Medaasen. Så får vi vera glad for den vi er. Mi smerte har fødd dikt. Mi smerte har ført til øyeblikk av den sterkaste glede. Mi smerte har kanskje ført til at eg har sett det ingen andre såg, og slik har kunna strekt fram ei hand. Eg er så glad for mangfaldet i livet, så eg får fryda meg over det også her.