Det er Allehelgensdag i dag. Dagen for å minnast dei vi har mista. Og den som har levde ei stund vil på vegen ha mista nokon av dei som har vore nære. Og nokre tap er vondare enn andre. Men å mista er alltid ei smerte, enten ein har fått ta farvel og ser at døden er ei lise for den som har kjempa lenge nok, eller om ein brått har måtte gje slepp på nokon kjære. Ordet aldri meir er eit av dei aller vondeste. Aldri meir smilet, aldri meir få halda handa, aldri meir få dela ei glede eller ei sorg. Aldri få sjå kva tida vidare kunne gitt. Men Allehelgensdag er også ein dag for takk. Takk for alt ein har fått. Takk for alle dei gode stundene, takk for dei små øyeblikka ein kanskje ikkje såg før dei var borte. Latteren over dei ømme stundene, men også sårheten i det ein ikkje fekk sagt. Livet er så mangfoldig. Har så mange sider. Sorga har så mange ansikt.

Sorga kan vera øm og varm, ho kan vera skarp og vond, ho kan ha i seg både sinne og ein lettelse som vi knapt vågar vedgå. Ho kan liggja i oss med takk eller med sorg over det som aldri blei. Og sorg er noko svært einsamt. Noko ein må bera aleine, same kor mange som er rundt. Vi har ulike sorger, har ulike tap, og sorg kan aldri samanliknast. Sorga er personleg og ingen andre kan seia dei forstår, same kva dei sjølv har opplevd. For sorg er uforståeleg. Ho er som ei bølgje som kjem og så legg seg stille for å koma på nytt. Og bølgjene kan koma etter år og tid og kasta seg mot ein på nytt.

Eg mista mi bestemor då eg var ti år, eg var aleine med henne då ho fall om. Bestemor, mitt næraste menneske i livet. Det er over femti år sidan no, men den sorga vil vera med meg til mi siste stund. Eit tap eg aldri er kome over. Sidan har andre tap kome. Men dette første er enno eit ope sår. Så rart er livet. Kvart nytt tap opnar dette. No vil dei ta bort grava til bestemor, ho har fått si tilmålte tid på kyrjegarden. Så kaldt er samfunnet blitt, etter ei tilmålt tid får ikkje eingong steinen din vera att etter deg. No vil bestemor berre leva vidare i meg den tida eg har att. Og der vil ho vera til mi siste stund. Så sterkt kan eit menneske prega eit anna. Derfor døyr vi ikkje så lenge nokon som har vore glad i oss lever. Vi lever som ei varm glo i dei som har elska oss. Og dei vi har elska er med oss så lenge vi fins.