Det fins menneske som løftar ein så ein går rik og sterk og glad vidare. Og så er det menneske ein krympar saman med og der sider i ein sjølv som ein ikkje er glad for kjem fram. Ein kan undrast over mekanismane som blir utløyste. Det viser så tydeleg korleis vi påverkar kvarandre i møta våre. Korleis ting i oss blir aktivert på godt og på vondt.

Kvifor krympar ein i møte med somme menneske? Dei kan vera så vennlege og hyggelege og likevel skjer det. Ein seier dumme ting ein ellers ikkje seier, ein blir vippa ut. Fotfestet vaklar. Det ligg noko i ein som blir trigga. Men er det meir? Kan den vennlege og høflege også utstråla noko anna? Noko som kroppen oppfattar meir enn tanken.

Ein må ikkje omgåast alle. Eg kjenner at eg ønskjer omgje meg med menneske som gjer meg godt. Menneske som løftar meg og lar meg få skina. Eg vil omgje meg med rause menneske med varme hjarte. Men korleis er eg sjølv? Løftar eg menneske rundt meg? Får eg dei til å skina og bli glade etter eit møte med meg? Korleis møter vi kvarandre? Er vi menneske som løftar?