Eg er vakse opp med “alt med måte”. Sorga måtte vera med måte. Appetitten måtte vera med måte. Forventingane måtte vera med måte. Til og med gleda måtte vera med måte. Ein skulle ikkje bretta seg ut, verken i motgang eller medgang. Særleg i medgang. Det var viktig å framfor alt å ikkje tru ein var noko. Det galt å halda seg i bakgrunnen og vera mest mogeleg usynleg.

Eg prøvde. Du stor mi tid kor eg prøvde. Og alt eg gjekk glipp av mens eg prøvde. Ikkje skulle ein vera dramatisk og med store armslag, så eg batt livet mitt stramt. Ikkje skulle ein brusa ut med gleda si, det var skam. Eg kjende godt grensene, og dei var tronge. Og så utruleg vanskeleg det var å halda seg innanfor når livet brann og levde i ein, på godt og på vondt.

Ikkje meir. Nei, no vil eg ikkje knipa att lenger. No vil eg ikkje gå på stram line eller klippa av det som er. Eg vil sørgja når noko er vondt. Og endå meir vil eg visa gleda mi ope når det brusar i meg. Eg vil tåla å vera synleg, om det kan provosera somme. Eg vil tåla at det er dei som vil rista på hovudet og sukka over meg. Og dei som vil seia “kven trur ho at ho er”.

Eg lever. Og eg har berre denne tilmålte tida som er mi. Eg vil ikkje halda tilbake. Kva betyr det om nokon synes og meiner, ein dag er eg borte, og då skal eg ha levd den tida eg lever, med alle desse regnbogens fargar. Dagane skiftar. I dag er eg lykkeleg. Og eg vil ropa det høgt, fordi det er godt å få brusa ut det som boblar i ein. Morgondagen veit ein ingen ting om, men no, akkurat no er det godt å vera til.