Eg las nett om hypokonderlegen som hadde begynt å ta gledene på forskudd, så fekk han i alle fall den gleda. Og jammen vil eg “stela” det prosjektet. For kor lett er det ikkje å grua seg, heilt bortkasta og i dei fleste tilfelle utan at det ein gruar seg slår til i det heile tatt. All tid og energi ein har kasta bort då. Nei, eg likte det om at dersom det ein gleder seg til ikkje slår til og blir suksess, så har ein alle fall hatt glede likevel, gleda i å gleda seg. Så genialt. Og sikkert vanskeleg. Eg er ikkje kome i gang enno, men eg skal verkeleg prøva.

I morgon skal eg på klassefest, jubileum etter 45 år. Så lett å tenkja, kva har vi eigentleg å snakka om etter 45 år? Har vi i det heile tatt noko felles lenger? Det blir sikkert langdrygt og kanskje finn eg ingen som har lyst til å snakka med meg. Nei, slike tankar skal bort. Her skal eg jammen gleda meg, til å sjå andlet som ein gong var ein del av kvardagen min, andlet eg var glad i, andlet eg ikkje var klar over betydde så mykje for meg men som eg no ser hadde betydning for den eg var og den eg blei. Kanskje kan vi gjenoppfriska øyeblikk i klasserommet, øyeblikk som har vore gløymte men no kjem fram igjen. Kanskje kan ein få takka for vennskap ein ikkje takka for den gongen då ein tok alt som sjølvsagt.

Eg gler meg til å berre vera der, i eit rom med dei som ein gong var ein del av livet mitt. Eg gler meg til kanskje å få ta del i små livsøyeblikk til dei andre, eg gler meg til god mat, og til kanskje ein dans viss eg er heldig. (Ei fortalde meg at det var menn i fleirtal). Kanskje ein liten flørt også, det smakar ikkje vondt det i min alder heller. Å du kor mykje det er å gle seg til, i dag og i morgon, og alle dagar. Og så har eg gleda no, når eg gler meg. Heilt gratis. Eg knabbar ideen frå hypokonderlegen og legg han til livsmottoa mine. Gleda meg på forhånd, så har eg garantert glede.