Eg trur at draumar er viktige. Utan draumar kan vi lett visna og bli grå. Draumane er det som får oss til å gå inn i ein ny dag med forventing, draumane er det som får oss til å strekkja oss litt lenger. For det vedunderlege kan jo skje. Somme av oss fekk høyra som barn at hald opp med den drøyminga og grip tak i arbeidet. Men det går jo godt an å kombinera draum og arbeid. Det går godt an å ha føtene solid planta på jorda og i det kvardagen krev, og enno ha draumar. Og draumane treng ikkje vera store og utopiske for å vera glede. Av og til kan små draumar vera nok.

Eg hugsa då eg var ungjente og forelska. Det var nok å vakna kvar morgon og drøyma om at han den utvalde skulle sjå på meg og smila. Det skjedde vel aldri, men draumen løfta dagen min og gjorde at eg alltid hadde denne spenninga i meg. Livet hadde ein ekstra farge. Sidan kom andre draumar. Draumar om den boka som skulle slå gjennom og visa att i historia. Om ho aldri kom, nett den boka, så kom det mange andre mens eg drøymde. Drøym og arbeid. Drøym og gå for det som brenn i deg. For det er vel draumar som har ført til det meste av framgang gjennom historia. Ofte urealistiske draumar i andre sine auger, men der drøymaren ikkje har gitt slepp på draumen.

Store draumar, og små draumar. I dag har eg gått gjennom dagen med ein liten god draum, om den klemmen eg ikkje fekk i dagmorges. Som eg kunne fått. Frå ein som ikkje hadde tid. Men kanskje ein annan dag vil eg få den klemmen, eller ein annan klem. For som ein gammal venn av meg sa i si tid, klemmar er hjartemedisin. Ja, eg drøymer, og vedgår det ope. Eg drøymer små draumar, og i blant urealistiske store draumar. Men kven veit, for alt vedunderleg kan vel skje? Og så lenge eg drøymer, så lever eg!