Det har vore mange fine par som har blitt vist fram på facebook i sommar, på ulike turar, i ulike hagar, på ulike hytter eller i båtar, eller i fjerne land. To som har fått det til, å halda saman, utan at eg på nokon måte trur dei alle har sklidd lett gjennom livet og samlivet. Men dei har greidd det. Det er lett å kjenna seg litt annanrangs då, som ein av dei som ikkje fekk det til. Ein av dei som måtte kasta hansken inn og måtte gje tapt før målstreken. Og for min del, ikkje tapt berre ein gong, men to. Eg er rett og slett ein tapar på samlivsfronten. Slik er det.

Å ja, eg starta med draumar eg også. Eg starta med alle gode tankar om i gode og vonde dagar. Likevel er eg her, med to brotne ekteskap bak meg. Det er ikkje å koma frå at ein spør seg kvifor. Kva er feil på meg? Kvifor fekk eg det ikkje til? Kor var det det gjekk galt? Er eg rett og slett ikkje eigna til tosomhet? Og ein ser på dei som har fått det til, i alle fall å halda samen, og lurer på kvifor dei har greidd det ein sjøl ikkje greidde? Eg har hatt flotte menn. Ingen av dei har vore drikkfeldige eller valdelege eller særleg meir vanskeleg enn dei fleste. Så det må vel vera meg då?

Det er lett å tenkja aldri meir! Det er lett å tenkja at dette her med samliv er noko eg ikkje kan, og så å sky alt som menn er. Ikkje risikera fleire tap, halda seg langt unna. Men er det ikkje då fare for eit krympa og trongt hjarte? Kan ein kombinera det å vera ei open varm kvinne med å samstundes beskytta seg mot alle menn? Eg veit ikkje heilt. Eg veit berre at eg har eit stykke  veg å gå med å akseptera mine tap. Tåla leva med at eg ikkje fekk det til.

Så er eg ein samlivstapar då. Men enn så lenge nyt eg det gode liv aleine. Lyttar til musikk på radioen, strikkar og kjenner det er godt med ro og fred. Det er ikkje det verste som kan skje å halda fram med å ha det slik som no, om så for resten av tida som er att. Styra sine eigne dagar, si eiga tid og ikkje minst sine eigne pengar. Kjøpa så mange kjolar ein lystar utan at nokon treng meina det minste om det. Ein må berre tåla og sjå alle dei som får til det ein sjølv ikkje greidde. Og greia unna dei det, dei som har greid å bevara noko som gjer at dei blir,  gjennom gode og vonde dagar.