Eg hugsar ei venninne fortalde at ein psykolog hadde sagt til henne at godt nok var godt nok. Alt trong ikkje vera perfekt eller hundre prosent. No har ikkje eg vore av dei som har hatt som mål å bli toppscorar eller nummer ein, men det har alltid lagt i meg at ein skal jobba mot å bli sitt beste. No har eg bestemt meg for at nestbest får vera godt nok. Visst har eg mine oppheng. Visst har eg mitt forbedringspotensiale på så mange område. Men er det nødvendig å slita seg ut med alt dette? Er eg ikkje god nok som eg er? Kan eg ikkje rett og slett leva godt med mine oppheng og mine svakhetar, så lenge det ikkje går ut over andre? Må eg bli flinkare og betre heile tida?

Eg er impulsiv. Eg er ivrig og blir så engasjert at dei rundt meg iblant blir sveiite. Men er ikkje det min styrke like mykje som ein svakhet? Eg kan gå ned i grublerier og setja meg i kroken for meg sjøl, men er det ikkje det det blir bøker av om det er irriterande for omverda? Eg kan kjøpa ein ny kjole på impuls endå skapet er fullt, men det er mine eigne pengar eg bruker, så kvifor skal eg skjemmast over det? Og så ler eg på dei feile plassar. Visst har eg mine sære sider. Men er det ikkje det som gjer meg til meg?

Er det så stas med desse perfekte? Desse glatte og blanke i pelsen, som aldri blir irriterande verken høgrøyste, overivrige eller impulsive. Desse som aldri ler for høgt, seier noko dumt eller gjer noko dei ikkje skulle. Kva i all verda er det som gjer at dette er idealet når det er dei andre det er kjekt å vera i lag med. Dei som er gode nok. Heilt uperfekte flotte levande og så utruleg gøyale. Det er slik eg ønskjer å vera. Uperfekt, levande, glad og trist og med mine oppheng og feil, frå no av.

Så lenge eg er snill, for det vil eg vera.