Eg blir heilt svimmel eg, av alle desse spreke folka eg kjenner. Dei klatrar til toppar, dei seglar i kajakkar, dei vinkar frå vatn og fjell. Og eg, eg sit på verandaen min og strikkar. Roten frå ræva og ned, som han sa min eks eks (sidan eg har fleire). Men for tida har eg å skulda på, ein vond fot. Det blir verre etter operasjonen, kva skal eg skulda på då, for eg vil neppe bli sett sveittande og pesande opp dei tyngste bakkane. Eg vil neppe ta kanoturar rundtom i dei ulike vatn. Eg vil ikkje ein gong bli eit syklande lyn forbi husdørane. Eg er rett og slett av det sakte slaget. Skam og hengjande øyrer, men slik er det.

Ja, eg går tur med gutta boys, som heldigvis ikkje er av dei kjappaste eller er ute etter medalje for fortast gjennomført runde langs vatnet. Vi luntar av stad og kjeften går vel kjappare enn føtene. Men du kor kjekt det er. (No må foten min snart bli bra så eg kan vera med igjen). Eg er også flink til å gå rundt i butikkar og handlesenter, det kan kjapt gå nokre kilometer der når eg er på høgget. Hadde vore komen langt til fjells på dei stega eg tar der. Og eg går fram og tilbake til bussen, nokre meter her og nokre meter der skal ikkje kimsast av.

Nei, eg kan ikkje skryta på meg sportslege aktivitetar. Eg luska meg i all hemmelighet inn på datingsider på nettet, i tilfelle der skulle finnast ein eg kunne i alle fall nesten halda følgje med, men nei. Dei trenar tre fire gonger i veka, joggar, klatrar, svømmer og spelar fotball (for seniorar sjølvsagt, men likevel) alle som ein. Ikkje ein einaste skiltar med at han likar seg best på sofaen med ei god bok, at han har ein rund god mage å krypa inntil, eller at han trives best i bil når han skal til fjells eller sjøs. Berre sprekingar alle som ein. Mens eg… Ja, ja, det er no ein ting av det sportsleg eg likar, å dansa. Det hjelper vel litt.

Men eg er nok ei senke når det gjeld trim og fysisk aktivitet, eg går nok lett stort elende i møte i åra framover så makeleg som eg er. Ja, ja, eg får kosa meg slik eg kan best så lenge eg kan. Men det ser fint ut altså, på bilda, både fjellet og sjøen. Og om nokon har god tid så kan eg kanskje bli med eit stykke på veg, eg også. Berre så det er sagt. Har berre ikkje fått rette motivasjonen enno.