Eg har innsett, eg er heilt klart blitt for gammal. Eg synes ikkje det er hot med å visa rumpa på instagram, eg kastar ikkje lange blikk etter sexy kelnere i syden, eg slettar alle gode tilbod på E-post om lengre augnevipper og kremer som skal gjera huden min yngre og vakrare. Eg er rett og slett havna der at eg synes eit roleg greitt liv er heilt greitt. Eg synes menn som er litt å ta i er OK, eg ser meir etter eit varmt blikk enn etter sprettrumper. Eg hoppar og skrik ikkje på konsertar, eg nyt musikken og ergrer meg over dei som ikkje greier halda kjeft så andre får høyra. Så ja, er er nok blitt for gammal. Men eg bryr meg!

Er eg ei actionkvinne? Ja, det trur eg faktisk eg er. Eg står ikkje på nokon barrikade og knyter høgt heva nevar. Men eg engasjerer meg når eg oppdagar det eg synes er skeivt i samfunnet, eg marker mine haldningar, eg gjer lyd når eg opplever urettferd, eg brukar tid og midlar der eg ser det trengs. Men for meg er engasjement noko som må kombinerast med både ømhet og respekt og varhet. Eg kan ropa ut med stor styrke mine meiningar, men må også gje rom for andre å ropa ut det motsette. Eg kan kjempa med nebb og klør for det eg trur på, men må samstundes vita at andre har andre ståplassar og skilja mellom sak og person. Så er eg då actionkvinne, eller er eg blitt ei sidrumpa bestemor?

Eg har levd ei stund no, og gått nokon vegar og også sidevegar. Eg har sloss og eg har krope i hi og sleika sår, eg har vore ei løve og eg har vore ei redd mus. Eg har forsynt meg og eg har gitt frå meg. Og eg tar det alt med på min livskonto. Er det eit teikn på alderdom at eg no mest av alt vil det gode, at er er blitt mjuk og sentimental og trur at håpet for vår framtid er at vi møtes og ser kvarandre med all vår ulikskap, med alle våre ulike erfaringar og liv. At forankra verdier som respekt, solidaritet og menneskelighet må få liggja i botn for alle kampar vi vil og må kjempa.

Så er eg vel blitt for gammal, men så lenge eg enno pustar vil eg halda fast på det som er viktig for meg, og i stor audmjuk respekt prøva huga at livet har sine ulike fasar, at dei ulike aldrar har sine utfordringar og gåver, – at det er ei tid for sprettrumper ei tid for ei mjuk god mage, og at kvar må få gå sin eigen veg, og kanskje kan eg greia behalda nysgjerrigheten ei stund til over alt det som eg enno ikkje ser.