For snart tjue år sidan fekk eg eit måleri av den kjende kunstnaren, og min venn, Olaf Storø. Eit bilde av to små menneske som klatrar oppover ei stupbratt fjellside. “Vi gir oss aldri”, heiter bilde. Dette bildet har eg hatt på veggen i alle år, og tittelen er blitt som eit mantra for meg: “Vi gir oss aldri”. Det kan vera bratt, det kan vera så tungt at ein kan kjenna at no orkar ein ikkje meir. Det kan blåsa og det kan vera så kaldt at ein berre vil gi opp. Men “vi gir oss aldri”. Dei to små menneska i det store bratte landskapet, dei held ut, dei bit seg fast, dei kavar seg vidare, om så sakte og med musesteg. Dei er på veg.

Vi gir oss aldri. I blant kan det vera freistande å leggja seg under dyna og flykta frå alt som krev. I små øyeblikk kan ein også velja dette. Men så er det opp igjen. Vidare med livet. For kan det ikkje også i denne bratte fjellsida vera øyeblikk der ein kjenner sigerssuset “eg greier det”. Kan det ikkje vera øyeblikk der ein stoggar og ser på utsikten, som er overveldande og rik. Kan det ikkje der i den bratte bakken vera at ein får gripa handa til medklatraren, og får kjenna fellesskapet.

Kor skal dei, desse to sta klatrande menneska? Skal dei til toppen? Vil dei nokon gong nå toppen? Og kva om dei er framme, kan dei greia nyta at det ikkje er meir kamp no, ikkje meir slit no, dei har nådd målet. Er det å klatra også noko som gir meining?

Det er mykje eit bilde på veggen kan snakka til ein, det kan få fram tankar, få fram refleksjonar. Eit bilde er aldri berre eit bilde. Men tittelen, den slepp eg ikkje frå meg. “Vi gir oss aldri”. Ikkje på tørre møkka om vi gir oss, om det kan vera aldri så strevsamt i blant.