Eg er skild to gonger. Eg har sørgd to gonger. Ikkje sørg først over fremst over at det gjekk som det gjekk, men sørgd over mennesket i livet som mitt som ikkje var der lenger. Og eg har tålt at folk rundt meg har kunna seia med tyngd “Gløym han”, eller “Du får det mykje betre aleine”. Og dei trur på det dei seier når dei hevdar: “Du greier deg så godt aleine”. Og visst har dei rett. Eg greier meg godt aleine. Og eg hadde ikkje perfekte ekteskap, eg mista ikkje eit idealforhold. Men kven har det?

Uavhengig av om ein ønskjer det sjølv eller andre tar valet for ein, å ta farvel med sitt menneske i livet ved ei skilsmisse er i veldig mange sine liv vondt. “Han var ikkje noko for deg”, kan velmeinande venner trøysta. Men det ville dei aldri sagt etter eit dødsfall, uansett kor rett det kan vera. Den sorga er heilag. Den sorga blir verna om og handsama som noko skjørt og ekte, same kor dårleg ekteskapet har vore. Same kor mykje klage, sukk og einsemd der har vore. Sorga er freda.

Sjølvsagt misser somme sin kjære etter eit langt lykkeleg ekteskap, dei fins heldigvis som har det slik overvektig godt saman. Men like mange og kanskje fleire misser sin ektemake etter slitasje, avstand og kulde. Etter like mykje kulde og einsemd som kan liggja bak ei skilsmisse. Så kvifor skal ikkje den skilde få sørga like høgverdig som den med tap etter død? Kvifor blir ikkje den sorga tatt på alvor? Fordi den andre enno lever og er der og fins. Men han/ho er ikkje lenger det menneske den med tapet kan rekna med i tjukt og tynt, mennesket i livet. Den som har vore der, er der ikkje lenger.

Og så har ein i tillegg til den skjulte og nesten syndige sorga skamkjensla, ein fekk det ikkje til. Ein er tapar i kjærleikens spel. Ein nådde ikkje mål etter gode og vonde dagar. Kva med respekt for den skjulte sorga, kva om at den skilde får sleppa alle kommentarar om at det vil bli til lykke dette på sikt, – ville det bli sagt til ein som hadde mista sin make ved død? Ville det blitt sagt at ein skal vera glad for å vera kvitt den drittsekken? Det hjelper ikkje kor sant det er, det tar si tid å sleppa den som har vore den næraste, same kor lite nært det har vore.