Min føre detta mann (som det seiest i Sverige), han hadde det med å alltid vera svært så ærleg. Når eg sto framfor spegelen og sukka, “Er er visst ganske frodig”, så retta han straks på meg. “Du er tjukk”, sa han. Og når eg sto der og spurde han forsiktig, “Synes du eg ser veldig tjukk i denne kjolen”, sa svarte han nådelaust “Det er ikkje kjolen som gjer at du ser tjukk ut.” Det er ikkje akkurat behageleg å få høyra slike sanningar, men den som er så ærleg i slikt, han stoler ein også på i andre ting. Marilyn Monroe var frodig, med sine flotte former, eg er tjukk. Slik er det.

Eg antar at han som sa eg var tjukk, tenkte det kunne spora meg til å gjera noko med det. Slik gjekk det ikkje. Det kan rett og slett ikkje bety nok for meg å magrast, sidan eg ikkje går til aksjon. Eg likar mat. Eg trives med livet mitt slik det er. Eg synes heilt ærleg det passar til meg å vera slik eg er. I alle fall dei fleste dagane. Eg er berre fødd i feil tid. Eg måtte då ha vore ein draum for Ruben og Leonardo de Vinci og Vigeland også, så mykje kropp som eg har.

Ja, eg er tjukk. Det får så vera. Og så er eg heller ikkje ute etter ein mann med vaskebrettmage og som ser ut som om han ikkje har smakt mat eit heilt liv. Skal eg finna meg ein ny mann, må det vera ein som likar både mat og  andre livets gleder, som meg sjølv. Min føre dette mann har funne seg ei som verken er tjukk eller frodig. Mens eg, eg ventar no og ser om det dukkar opp ein som synes at jo meir det er å ta i, dess meir er det å vera glad i.