Kva er prisen for å skulle realisera seg sjølv heile tida? Er ikkje prisen at det ikkje er inn lenger å stilla opp for kvarandre. For korleis skal vi orka jobb, alle timane på treningssenter, alle aktivitetane for familein, og så endåtil orka vera noko for nokon rundt oss? Korleis skal vi ha plass til andre når vi skal ha så mykje rom for oss sjølve? Vi skal henga med i rennet om å vera hot og inn og ha fått med oss det meste at kulturarrangement og tilbod ellers, vi skal laga hip mat, vi skal vera aktive og engasjerte. Er det plass nok til at vi kan sjå kvarandre i alt dette?

Vi skulle ha besøkt den gamle i familien, og vi skal nok rekka det ein dag tenkjer vi. Det kan henda den dagen vi rekk det er det for seint. Vi skulle ha stilt opp for den vennen som slit, men dagane blir borte for oss. Vi skulle ha hjelpt den naboen som er aleine, men kor tid skal vi nå det. Vi har jo så mykje sjølv vi skal ta oss av.

Eg las om kvinna som bestemte seg for å ta heim sin gamle far for å bu hos seg, han var blitt aleine og gjekk der og visna. Ho opplevde ramaskrik rundt seg. Du er ikkje klok, sa folk. Kva med ditt liv, sa folk. Slik er det blitt. Vi må ikkje ofra våre eigne liv for andre. Berre tullingar gjer slikt. Vi skal realisera oss sjølv, vi skal ta vare på vårt potensiale og utvikla det. Vi har eit helsevesen og ein velferdsstat som kan ta seg av ei dei som treng det.

Prisen i samfunnet vårt i dag, er den einsemd? Er den avstand mellom oss? Er den depresjon og frykt, der vi ikkje har nokon vi veit vil stilla opp for oss om det trengs? I katastrofar er vi der, i øyeblikka av direkte nød kan vi kjenna det brenn i oss at vi vil gjera noko, men det er øyeblikka. Om ei veke og to er vi vidare i vår eigen egotripp og vårt engasjement er over. Kor mange stayarar er det, kor mange som vil realisera seg sjølv med å bry seg om andre?

Det var berre ein tanke dette, ein søndag formiddag. Etter å ha lese eit avisinnlegg, om ei tullete dame som ikkje forsto sitt eige beste og valde ta seg av sin gamle far. Ein tanke berre, før eg durar vidare med mitt.