Truleg har eg gjort veldig dumme val i livet. Eg ser på venner og kjente som kan visa fram flotte hus, fine hagar, dyre bilar, og hytter og båtar. Og endå har dei råd til reiser og feriar til eksotiske spennande plassar. Mens eg sit her i min vesle leilighet med loppemarkedmøblar eller “arva”, eller utstyr kjøpt når det var ekstra billig på sal. Ingen bil, ingen båt, inga hytte, ikkje noko statusglans å visa til. Eg spinkar og sparar til mi eine sydenveke i året. Ja, eg har vel vore dum kanskje. Men angrar eg?

Eg har valt forfattaryrket, endå eg har utdanning til å kunna tena det tredoble eller kanskje endå meir, eg har skilt meg og ikkje grave til meg meir enn det eg absolutt måtte ha. Og eg angrar ikkje eingong, eg har nok. Og eg har det gode liv. Eg styrer dagane mine, eg blir lykkeleg kvar gong eg får noko til så det blir til litt ekstra eg kan unna meg, – eg manglar ingen ting av det eg treng. Jaja, ein snill mann skulle ikkje vera å forakta, men det er vel ikkje berre søtamjølk med det heller, seies det.

Eg har ikkje vore lur, eg har ikkje gjort dei smarte vala som kunne gje meg pengar i banken og status. Men e da så nøye då, eg har det godt. Eg stortrives i den vesle hula mi, eg trives med livet mitt og det eg har. Og eg nektar å skjemmast over at eg ikkje kan ta ein spontantur på week-end til London og Paris. Eller at eg ikkje kan hiva meg med på cruice, som alle seier eg så billig no. Eg har fjorden glitrande framfor meg. Og ein kopp kaffi på kafeen mens eg strekkjer ansiktet mot elva, det har eg råd til. Så jammen er eg rik. Og eg trur i grunnen eg er klok også, når eg no tenkjer etter.