Eg såg annonsen på facebook. Bli slank mens du søv! Og eg måtte flira, for dette har eg sett før, og til og med prøvd. Kva har eg ikkje prøvd i min slankekarriere. Sov deg slank, eller Slumberslim, heitte det den gongen. Og oppskrifta var suveren. Eg skulle henga eit bilde av ei superslank dame på kjøleskapet, men ha bilde av mitt eige hovud oppå. Så ville eg kvar gong eg opna kjøleskapet bli minna på kor fin eg skulle bli. Og så, før eg sovna om kvelden skulle eg seia til meg sjølv ti gonger høgt: “eg vil bli slank” “eg vil bli slank” “eg vil bli slank”. Det skulle vera så idiotsikkert at eg fattar ikkje kvifor det ikkje virka. Eg tok ikkje av eit kilo, ikkje eit halvt ein gong. Så eg har stor skepsis til plasteret som no skal klistrast under føtene om natta så kiloane skal renna av mens ein søv.

Alt vi kvinner lar oss lura av. Og eg som litt i overkant rund har vore eit lett offer for alle gode slanketilbod. Slankepillar, slankepulver, slankeplaster, og ikkje minst slankesolane. Dei var eit scoop, for der galt det berre å gå tur med solane i skoa to timar kvar dag så skulle kiloane renna av. Kunne nok gjort same nytta å gå to timar utan solane og få same resultat. Men dette blei for strevsamt, så solane blei liggande saman med pulveret, pillane og plasteret inst i eit skåp. Det var lettløysingane eg helst ville ha. Men med tida har eg innsett at det berre er ein einaste kur som hjelper, det er å å eta mindre og bevega seg meir, så eg kan berre ønskja lykke til for dei som vil sova seg slanke.

Eit anna spørsmål er om det er så viktig å vera så slank. Så lenge det ikkje er helsefarleg kan vi vel framleis gjera gjeldande at di meir å ta i di meir å vera glad i. Og mjuke og gode, det er vi no, vi runde vel?