Det hender øyeblikk stoggar og står der skinande. Eg var i Mariakyrkja i Bergen i går kveld, og fekk ta del i kvinnegudsteneste på kvinnedagen i den ærverdige vakre og historiske bygningen. Ei fullsett kyrkje, eit stort fellesskap, ord og tonar som løfta, – men det sterkaste for meg kom så uventa, så vakkert. Under nattverden kom ein mann ustø og snublande fram mot altaret, føtene var forkrøpla, huda og kledsbonad viste at han kom frå ein annan stad enn det norske og finkulturelle. Men han gjekk målretta framover om det gjekk sakte og ustøtt. Då trødde kyrkjetenaren fram, tok mannen varsamt i armen og leia han fram til altaret. Ho sto der med han og viste han korleis brødet blei dyppa i vinen (noko eg sjølv ikkje visste, lenge som det var sidan eg var med på noko slikt), og då mannen hadde fått brødet og vinen, følgde kyrkjetenaren mannen med kjærleg hand ned midtgangen, der han fekk støtta seg til henne mot bakerst i kyrkja der han sette seg og fann varme.

Då gudstenesta var slutt, sto to av kyrkjelyden sine kvinner ved utgangen med kollektbøssene, og ved sida av dei sto mannen med koppen sin. Han hadde fått brød og vin, no fekk han også slantar i koppen. Ingen viste han bort, ingen snakka han til rette, kjærleg blei han smilt til, kjærleg fekk han noko i si kollektskål han også. Hjelpa dei ute, hjelpa dei heime. Det trengs begge deler, seier vi, og her ved utgangen frå Mariakyrkja blei det vist i praksis.

Å sjå denne mannen stå der, å sjå han bli tatt imot, å sjå han få varme og tilhørighet, det var det sterkaste og vakraste denne dagen gav meg. For kva er det vi kan feira meir enn det å ta vare på kvarandre som menneske, her er ikkje mann eller kvinne, her er ikkje framand eller kjend. Vi er alle menneske med same verd, og det vi viser kvarandre viser kven vi sjølve er.