Enkelte barndomsminne er stua bort innerst i gøymekråa. Men nokon hadde lagt ut bilde i dag, på facebook, av mine gymtimars stor mareritt, kassen. Gymtimar var aldri min favoritt, og dei dagane kassen blei dratt fram, det var dei verste. Der skulle vi stilla opp på rekkje, ta springfart og spretta over kassen med stil. Berre det at for meg kom aldri verken spretten eller stilen. Eg var livredd, og krumma nakken i angst overfor dette monsteret som sto der og var klar til å bli mi skam og mitt nederlag. For somme greidde det alltid, å koma over, somme greide det alltid, å leikande lett få til spretten. Men ikkje eg.

Eg sto der i rekkja og trakk stadig ein plass bakover, i håpet om at det ikkje skulle bli oppdaga at det aldri blei min tur. Men sjølvsagt blei eg oppdaga. Gymlærarar har argusauger, dei går visst til og med rundt i den villfarelse at gymtimane er ei glede for kvar elev, og at det berre skal eit lite puff til, så blir det så kjekt alt. Såg dei aldri skrekken min? Såg dei aldri nederlaget når eg bumpa ned midt på kassen som ein fullstappa potetsekk, eller når eg ikkje eingong kom oppå. Såg dei ikkje kor eg kneip augo saman i frykt og ikkje vågde pusta i rennet mot monsteret, korleis eg var kvalm og uvel kvar gong det var min tur.

Det skjedde eit lykketreff ein stad i slutten av barneskulen. Eg rente rett i kassen og brakk stortåa. Og sidan det den gong ikkje var slik at ein gjekk til lege i utide, så blei ingen ting gjort med tåa mi, ho berre blei både blå og vond og eit mareritt å trø på. I fleire år gjorde tåa vondt, men det var ein liten pris å betala for å vera fritatt hopping over kasse resten av skuleåret og vel så det.

Kor lykkeleg eg er over å ha blitt så vaksen at ingen kan tvinga meg over ein einaste kasse meir i livet mitt.