Er det bestemor eg kan takka for at eg blei diktar? Av og til undrast ein kvifor livsvegen blei som han blei. Kor kom alle orda frå, kor kom denne trongen til å laga historier. Kva tente denne elden i meg, denne elden som eg enno varmar meg på og har som drivkraft i livet. Eg skriv. Og når eg ser tilbake, så trur eg det starta under kjøkkenbordet til bestemor. Eg trur ganske sikkert at det var der det starta

Bestemor var kokke. Ho blei tilkalt til bryllup, gravferder, barnedåpar og alle store lag. Ho kokte på bedehusfestar og syttandemaifeiringar, ho stilte opp når det trongs. Og ho kjente alle i bygda. Ho visste alt av nytt. Og så budde ho langs den vegen dei mange måtte gå for å koma til bygdesenteret. Krinsane møttest i krysset liket ved huset bestemor var dronning i, og der også eg budde. Og dei som vandra forbi for å gjera sine ærend i sentrum, anten det var bank, butikk eller kommunekontor som skulle gjestast, dei tok seg ein stogg hos bestemor. Der blei det servert eit lite glas likør, heimebakte småkaker, og siste nytt.

Eg lærte meg tidleg at det luraste av alt var å vera usynleg når desse konene kom innom for å ta sin vesle stogg på vegen. Eg hugsar spørsmålet “no, er det nokon døyande eller fødande?” Og bestemor visste svar. Bestemor visste det meste. Men ikkje alt blei sagt om små barneøyro var i nærleiken. Så eg kraup lynkjapt under bordet når konene kom, og sat der musestille og lytta. Då fekk meg med meg alt, både det eg forsto og det er slett ikkje forsto. Men alt blei lagra i meg. Eg saug det inn, og sat der og såg for meg dei meste spennande, triste eller lykkelege bilde, alt etter kva som var på tapeten den dagen. Eg sat der og blei diktar.

Ville eg blitt diktar utan bestemor? Kanskje. Kanskje låg det så sterkt i meg. Men eg likar bildet av den vesle jenta som låg der heilt stille under bordet til bestemor medan konene tok for seg av bygdehendingar, både godt og gale. Eg likar tanken på den opne åkeren som låg der og tok imot alt det som blei sådd. Så eg takkar bestemor.