Eg var litt seint utvikla på enkelte område. “Søt og uskuldig”, som han sa, han som prøvde seg på meg då eg var i førtiåra. Og som nyskild nesten femtiåring var eg heller ikkje så vel vandra i denne verdas mange mulighetar. Det var ikkje alt vi lærte på bedehuset.

Eg fekk ein venn, det blei aldri meir, men vi hadde mykje morro saman. Og til ein fødselsdag fekk eg i gåve frå han ein søt liten figur. Ei lysande grøn åme i noko silkonstoff. Glad og fjåg sette eg figuren til pynt i bokhylla i stova. Der sto han og lyste opp fargerglad med sitt lett bøygde hovud.

Men så kom son min på besøk. Og han var tydeleg meir verdsvant enn mor si. “Kva i all verda er det du har ståande på hylla der?” spurde han og peika på åma. “Pyntefigur”, sa eg. Og fatta ikkje kvifor min sindige son fekk latterkrampe og velta seg i sofaen.

“Moderen”, sa han då han hadde fått talens bruk igjen. “Den der er nok ikkje tenkt til pynt”. Han lo og lo. “Følgde det kanskje batteri med også”, spurde han før han igjen hylte av latter.

Eg kan ikkje fri meg frå å undrast på kva dei tenkte, dei som gjesta med og såg pynteåma mi stå der på bokhylla. Ingen sa eit ord. Eg trøystar meg med at dei som var i krinsen rundt meg den gongen kanskje var like “søte og uskuldige” som eg.