Eg såg deg ikkje ikkje i dag. Eller, eg lot som om eg ikkje såg deg, og gjekk forbi med blikket vend bort. Eg kjende det stakk i meg, det var ikkje noko god kjensle. Eg tenkte på korleis det måtte vera å sitja der med koppen og vera usynleg. Å sitja der og vera oversett og gjort mindre enn ingen ting. Det gjorde vondt å gjera det eg gjorde. Men de er så mange, de er så ufatteleg mange. Eg kan ikkje gi til alle. På min veg over Karl Johan kunne eg tømt setleboka gong på gong. Eg meinte ikkje å vera uhøfleg, eg meinte ikkje å vera stygg, eg ville ikkje fornedra deg og gjera deg lita. Men eg gjekk forbi.

Eg har min som eg ser. Utfor senteret der eg bur er det ein som dagleg sit med koppen. Han er gammal, han er tydeleg sliten, men han sit der kvar dag. Han smiler tannlaust når eg kjem, kjenner meg att, og etter kvart er han blitt eit lys i dagane mine. Eg gler meg til å møta han, gler meg til å putta nokre slantar i koppen hans, gler meg til smilet og varmen han gir tilbake. Eg går aldri forbi han. Eg overser han aldri. Tvert om søker eg blikket hans langt bortanfrå. Søker smilet hans, og det glade nikket.

Eg forstår at ikkje alle har ork til smil, at livet er både krevjande og tungt, at det ikkje kan vera valet på øverste hylle for nokon å stå der med ein kopp. Og eg skulle ha hjelpt fleire. Men eg har min, og så er det mitt store håp at du er nokon sin, du også, du som eg gjekk forbi i dag. At vi alle kan ha vår eine, for då ville det vel monna litt? Vi er jo ganske mange, fleire enn det de er.