Kva er det å vera seriøs? Er det å vera alvorleg, vera høgtideleg og ikkje skusla med smil i utide. Er det å knipa latteren igjen til passande anledningar og ellers vera opphøgd og utilnærmeleg? Er det eit stempel på seriøsitet å vera knipen og tilbakehalden og tilknappa? Vises det å vera seriøs ved å vera så konsentrert om heile tida skilta fag og at ein ikkje lar det vera den minste misstanke om at ein kanskje er litt glad og livsnytande? Eller er det vi meir dansande som har desse tankane? At vi bøyer oss litt for djupt for dei alvorlege?

Kva er det å vera seriøs? Eller for å seia det annleis, er det så viktig alltid å vera seriøs? Er ikkje det viktigaste å levera eit skikkeleg stykke arbeid same kva ein jobbar med. Er ikkje seriøsitet å vera påliteleg, grundig og trygg i si gjerning? Om det blir følgd av latter, spøk, dans og litt lause replikkar, skulle det gjera det ein presterer mindre?

Eg har høyrt på dei alvorlege, dei med stramme munnviker, dei med tunge blikk og sjølvhøgtydeleg framferd. Eg har latt meg imponera over kunnskapen, har kanskje lytta litt ekstra i ærbødig respekt. Men jammen er eg blitt tilført like mykje om ikkje meir frå dei som var levande uhøgtidelege rause varme og lettvindte. Er det ikkje på tide å løfta opp dansarane, og gje også dei plass på øverste hylle no?