Første solsøndag med såpass varme at det går an å kle av seg på verandaen… men kor naken kan ei frodig pluss dame leggja seg her midt i blokkverandsynet på sine gode naboar? No er eg ikkje den einaste frodige her i denne blokka her. Min gode nabo til høgre er heller ingen lettvektar. For to somrar sidan hadde vi eit litt heftig møte på verandaen nattestid.

Som eg ofte gjer, sat eg der i halvmørket og såg månen spegla seg i Møkeln, lytta til stilla og kjente på det gode livet. Då gjekk døra til naboverandaen opp. Og der kom han, i all sin nakne pondus stigande ut, min gode nabo. Han strekte armane mot himmelen og nytte som meg sommernatta. I god tru om at han var ganske aleine.

Han oppdaga meg, og vi såg på kvarandre, noko forfjamsa begge to, men tok det med stor verdighet. Vi kommenterte den vakre natta og sommaren som var på sitt beste. Vi let nokre ord falla om kor nøgde vi var med burettslaget vi budde i. Og han trekte seg tilbake utan å  eit sekund å prøva skjula sin nakne kropp.

Så eg kan vel sola meg trygt, la kroppen svulma i fridom og nyta at endeleg, endeleg er det varmt nok til å la dei kvite leggane strekkast fram for å bli klappa av sola.

Mykje å ta i, mykje å vera glad i, sa far min. og han var ein klok mann! så gode naboar, eg lar det stå til!