Går det an å ta friminutt frå alt vondt i verda? Går det an å skru av tv, krypa opp i sofakroken med strikketøy og fin musikk utan å ha dårleg samvit? Går det an å ikkje orka alle dei grusomme bilda, alle dei fæle kommentarane, all nød, all smerte, alle rop og all styggeskap? Går det an å ta seg litt fri og endå kjenna seg som eit anstendig menneske? Eller, kan ein forbli eit anstendig menneske utan friminutt?

Det er så ufatteleg grusomt det som skjer rundt oss i denne verda no, flyktningekatrofen, krigsområde, hat, terror, nød på nød. Alt dette som ikkje er til å halda ut å vita om. Alt dette som berre må få oss til å handla. Men kor lenge og kor mykje kan vi orka om vi ikkje også fyller på våre eigne liv? Eg ser alle eldsjelene, og eg heiar på alle desse som orkar stå i bredda for hjelpearbeidet, og dei som gir av si tid og sine krefter – og eg håper dei tar seg friminutt, eg håper dei tar seg stunder på krogen med øl eller vin (eg som ikkje drikk), i godt selskap der dei får le og flørta og dansa. For slike øyeblikk, øyeblikk der alt vondt blir lagt til side ei stund, må til skal ein halda ut og halda fram den gode gjerningen.

For vi må halda ut, vi må ikkje igjen sovna, vi må ikkje tåla at andre lir den mest grusomme nød utan å reagera. Vi må ikkje gå trøytte. Så ja, la oss også ta friminutt. La oss la humla susa sånn innimellom, la oss gå ein lang tur og sjå på den fine hausten, la oss laga ostekake og eta saman med ein venn, la oss unna oss musikk og strikketøy. Ikkje for at vi skal gløyma det fæle, men for å orka halda fram å hugsa.