Eg har blitt kalla ein del ting gjennom livet. Mamma, bestemor, Bentemor, snuppelure, storesøster, fantejente, drittsekk også, av ein som var skikkeleg irritert på meg. Men no har eg fått tittelen prinsesse! Du og du! Det var ei nabodame som sa så, og ho sa det ikkje for å vera snill. Ho var skikkeleg olm, på alt og alle, og særleg nabolaget der ho syntes ho var blitt svært dårleg behandla. Det hadde aldri skjedd deg, sa surt til meg, du som er nabolagets prinsesse.

Der sto eg, eg som lever av ord var ordlaus. Nabolagets prinsesse? Skulle eg ta det som eit utslag av stor frustrasjon, og kanskje også av misunnelse, eller som eit uventa strålande komplemang? Eg valde det siste. Når noko fint blir sagt om ein, så treng ein vel ikkje gjera det lite. Når ho sa det slik, så kunne vel eg ta imot det. Prinsesse? Gode ord skal ein suga på som drops så dei varer lenge.

Til lags åt alle kan ingen gjera, det er no gamalt og vil så vera. Nokon gleder ein, nokon irriterer ein. Nokon opplever ein slektskap med, andre provoserer ein. I all menneskeleg kontakt er det både å gi og få, å forstå og bli forstått. Og i nabolaget her som andre stader er det alle slag av oss. Eg har ikkje tenkt å seia unnskyld for at ein nabo opplever meg som prinsesse, om det så er som prinsessa på erta. Det er første gongen i livet mitt eg er blitt kalla prinsesse, så eg tillet meg å vera prinsesse i kveld. Eg står på verandaen min og ser opp på stjernene og smiler.