Eg sat på restaurant og åt min svenske lunsj, som er full middag og vel så det. Ein kar ved nabobordet snudde seg mot meg og sa: Jøss, det gjekk fort ned. Eg såg på den tomme tallerkenen min og konstaterte at ja, der var det ikkje att ein smule. Det var rett som mannen sa, det hadde gått kjapt ned. Ørlite skamfull nikka eg, og forklarte at eg hadde vore så svolten og smilte bekjemd. Som om det angjekk den framande mannen. Men eg sat igjen og tenkte, dette var i grunnen typisk meg. Og eg høyrde orda til læraren min då eg studerte: Ikkje ver så grådig Bente. For eg har visst alltid vore grådig. Grådig på mat, grådig på kunnskap, grådig på øyeblikk, og no også grådig på gleder. Alt på ein gong og til same tid, helst. Det å ta alt tilbakelent og sakte, det ligg ikkje naturleg for meg. Slik er det i jobben også, eg skriv som om eg har ein glefsande sjæfar i hælane, som ein venn av meg eingong sa.

Men må eg gjera noko med dette? Må eg bli sakte, må eg ta alt lugnt. Må maten få bli kald på tallerkenen for at det skal vera som det skal, må eg stogga iveren min og vera meir sakte i skrivinga mi. Eller er det Ok at somme av oss er grådige… At somme av oss har ein barnsleg iver og rasar i veg når ideeane er der, at somme av oss lever på innpust og utpust når noko er viktig. Er det som blir kalla sunt alltid sunt for alle? Eg elskar iveren min, eg elskar å følgja ideane mine når dei er der, og heller bomma ni av ti gonger når den tiende blir hurra. Er det ikkje greit å vera litt grådig då, så lenge ein ikkje forsyner seg av andre sitt? Og eg er no sakte nok på sitt vis, for eg er grådig på sofakos og verandaøyeblikk også, og eg tar tid til å følgja tankane mine og prøva vera nær det som skjer inni meg.

Eg skal eta ute i dag igjen, og eg skal verkeleg prøva eta sakte, sunt og fornuftig, med å leggja gaffelen frå meg på tallerkene mellom kvar bit og tyggja nøye og lenge. For det er jo det dei sunne og kloke gjer. Men må det vera rett for meg også, så lenge maten på tallerkenen er sunn nok? Eg berre spør.