Så er det påske igjen, og “alle” skal på hytta eller samla familien rundt påskepynta bord, eller gå i fjellet eller ha festleg bypåske. Det florerer av skrytebilde på nettet, leande ansikt, fellesskap, ski og raudvinsglas og “alle” har det så utruleg kjekt. Nei, slik er det ikkje. Påsken er for mange den verste tida på året, den mest einsame, den tristaste. I jula tenkjer folk på kvarandre, ingen skal liksom sitja aleine i jula, då lagast det til og inviterast. Men påska?

Det er så ufatteleg mange dagar i påsken. Snakk om langfredag og lidingsveke, nett slik er det for mange fleire enn ein skulle tru. Ikkje alle har familie rundt seg, ikkje alle har venner som hugsar at ein fins midt i all påskestasen, og ingen ropar ut skamma si at ein er aleine. Visst går det an å laga påske for ein også, ein kan fylla rødvinsglaset, laga seg pizza, leggja ut bilde på nettet av sin einsame fjelltur. Ja, vi skjuler vår smerte så godt vi kan. Og prøver gjera det beste ut av det. Visst fins dei som trives aleine. Men mange ønskjer det var annleis, særleg desse dagane.

Ikkje alle “lykkelege” familiar og “lykkelege” hytteferiarar er så lykkelge når det kjem til stykket, men på bilda ser det så utruleg fint ut alt, så fint at ein kan grina. Så kanskje det går an i påsken å ikkje berre visa praktsida av livet, ikkje skilta og skryta uhemma kor flott ein har det. Heller vera ørlite var overfor det at ikkje alle har verken hytte eller råd til storbyreise, at det å vera aleine er ekstra tungt akkurat desse dagane, dei verste i året!