Skulle eg ikkje snart vera vaksen nok til å erkjenna mine svakhetar og stå for dei? Skulle eg ikkje snart tillata meg å ikkje alltid vera så forbaska forståelsesfull og positiv. Skulle eg ikkje snart slutta med å stengja alle dei såre, vonde kjenslene inne i magen?

I dag er eg såra. I dag er eg patetisk sjølvopptatt. Eg bryr meg rett og slett ikkje om flykatastrofen og all nøden i verda. Eg er fokusert på min eigen navle. Er det nokon som ikkje likar meg? Framstår eg som useriøs og ikkje dyktig nok? Kvifor ville ikkje komiteen ha meg til vervet eg var foreslått til? Er dei andre så mykje dyktigare enn meg? Er det noko med meg?

Visst er det noko med meg. Det er noko med oss alle. Og kvifor heftar det meg om folk ikkje likar meg? Eg har strevd altfor mykje med å lika alle, med å finna det positive, med å forstå og innretta meg. I dag vil eg ta fri. Eg vil sleppa fram alle trolla i magen. I dag vil eg la meg sjølv kjenna det eg kjenner. Og det er stygt! Eg fantaserar grusomme ting. Eg badar i dritt.

Det går nok over, men i dag er eg her og luftar trolla i magen. Det verste er at det kjennes forbaska godt!!!