Det var ein gong ein liten apekatt som elska å kasta bæsj. Kvar dag gjekk han rundt og plukka opp bæsj. Han leita bak buskar, han leita i kratt og i grøfter. Over alt var det bæsj å finna, og han sanka med alt han kunne finna. Den vesle apekatten fylte opp i sekken, og når han syntes han hadde nok, gjorde han seg klar til yndlingshobbyen sin. Han fann seg ein fin plass der alle kunne sjå han, og så skoda han rundt seg etter eit offer å kasta bæsjen på. Og jammen var det stadig nokon å finna.

Lettast var det å ta dei svakaste. Ein skadd rev som hinka seg forbi, eller ein skadd liten hare. Dei kom seg ikkje unna så fort og sto der berre og tok imot bæsjen. Men aller kjekkast syntes den vesle apekatten det var å kasta bæsj på nokon som hadde vore heldige. For å vera heldige, det syntes ikkje den vesle apekatten nokon hadde lov til. At hell og hardt arbeid ofte hang saman, det tenkte han ikkje på. Så når ekornet kom forbi berande på alle nøttene det hadde sanka saman med mykje arbeid og møye, då var den vesle apekatten klar. Klæsj, der kasta han ein saftig bæsj like i andletet til ekornet. Og han greidde seg sjeldan med å kasta berre ein bæsj. Nei, når sekken først var opna, då heiv han det han var god for. Klæs, bæsj, på nytt og på nytt.

Han traff godt, syntes han. Han lo høgt der han dreiv og kasta og kasta. Han vinka frå utsiktplassen sin om det var nokon som såg han: “Berre vent”, vinka han. “Neste gong kan det bli din tur. Det er bæsj nok”. Det den vesle apekatten ikkje forsto, var kvifor det var blitt færre og ferre tilskodarar rundt han. Kvifor det var så få som klappa, kvifor så få ville vera med og leika med han. Fatta ikkje dei rundt han kor kjekt det var å kasta blaut bæsj rett i andletet til nokon? Han forsto heller ikkje kvifor bæsjen ikkje lenger skitna til dei han kasta på. At det berre var hans eigne hender som blei svarte.