Eg såg meg i spegelen i dag og blei ståande og tenkja: Det er lenge sidan eg har kjend meg sexy. Er det at eg no er på feile sida av sekstitalet? Er eg no utgått på datoen, på det viset? Eller er det det at eg er blitt lat? Bryr eg meg nok med å visa mitt beste? No ser eg jo klårt at eg har passert grensa for frodig og heller kan kallast feit. Men må det vera det same som at eg ikkje lenger er attraktiv? Eg har siste månaden tatt av fem kilo, og i skåpet heng det klede nok til å gjera meg fin. Er det innanfrå meg sjølv det kjem, dette at eg er utgått? Eg, som elska å dansa.

Her er det heilt klart på sin plass med eit nyttårsforsett. Ikkje å melda meg på treningssenter og starta jogging, for om eg var slank som eit siv ville det ikkje hjelpa om ikkje mitt indre blikk blei endra. Ikkje å bli fettsugd, ikkje å bli rynkefri eller kirurgisk oppstramma. Men igjen å strutta med det eg har. Eg kan starta med å stå framfor spegelen og ikkje fokusera på det nedsigne og slappe, men heller sjå det mjuke, varme og vakre som berre levd liv kan gje. Sjå meg sjølv flott så andre også kan sjå det. For enno kan blodet brusa, og det kan sitra og kitla. Jammen kan det det.

 

Godt sexy nyttår!