Så går vi mot adventstida, og mot jul. Tida med så mykje lys og varme og med så mykje einsemd og savn. Tida då vi skal vera ekstra snille med kvarandre, og tida då det kjennes ekstra vondt å vera aleine. Når ein har levd ei stund, så har det blitt nokre adventar og nokre juler, og minner. I dag hugsar eg så tydeleg ei adventoppleving eg hadde som ung jente. Ungdomsgruppa eg var med i skulle syngja advent inn på ein psykiatrisk institusjon. Og lite hadde vi vel den gongen, dei fleste av oss, av erfaring med den slags sjukdom. Vi toga inn, vi song, presten heldt ein liten andakt, og vi skulle ha ei stund saman med bebuarane der i stova.

Eg blei sitjande ved sida av ein eldre mann som sat og såg ned i golvet. Ikkje visste eg kva eg skulle seia, ikkje visste eg korleis eg skulle oppføra meg. Men så greip han handa mi. Han sat og strauk og strauk meg over handbaken. “Kor mjuke hender du har”, sa han. Det blei ikkje sagt meir, men vi sat der resten av stunda og heldt kvarandre i hendene.

Eg har aldri gløymt denne stunda, som skjedde for meir enn førtifem år sidan. Denne stunda då vi sat der hand i hand og var stille, den eldre mannen og eg. “Du har så mjuke hender”. Orda er blitt der. Han gav meg noko som aldri er blitt borte, det at orda ikkje er det viktigaste vi har. Hendene er vel så viktige. Det å ha mjuke hender å by kvarandre, og sterke hender når det trengs. Og modige hender når noko står på, og varsame hender når vi søker nær.

I denne adventstida, i denne førjulstida, er det kanskje hendene som skal brukast meir enn orda. Å ta eit tak for kvarandre, å gi godleik til kvarandre. At nokon kan sitja att med ein varme i seg og kunne hugsa: “Du har så mjuke hender.”