Det å bli litt eldre, blir at stadig fleire av dei ein har minne om blir borte, og at det blir ferre å minnast saman med. Menneske som var ein sjølvsagt del av livet, er det no mange rundt som ikkje anar kven er. Menneske som betydde noko, som løfta kvardagslivet med det dei var, er ikkje lenger med i dei nye historiane som blir skrivne. Menneske som vi før henta fram med eit lite ordspråk, med eit sitat, med ei oppleving. Det gav oss fellesskapskjensle. Kanskje derfor nyt eg slik samveret med dei som hugsar det eg hugsar, som har dei samme minna, dei samme historiane med seg.

Kvar generasjon av oss ber med oss våre opplevingar, minne, og menneske som har betydd noko. Dei fleste menneska som har berørt oss hamnar ikkje i noko historiebok, men det dei var står like fullt att som noko viktig i oss som møtte dei. Læraren som gjorde ein skilnad, butikkdama som viste den ekstra omsorgen, naboen med rausheten. Orginalen som løfta det kvardagslege. Bussjåføren som song og hadde ein god vits på lager. Dei var så mange.

Eg merkar at det er godt å minnast. At det å møta nokon eg kan minnast saman med er ein verdi som stadig blir større. Og eg tenkjer at eg vil halda fast på alle desse minna, store og små, eg vil halda liv i desse som var i livet mitt, så lenge eg sjølv er her. For vi lever ikkje berre så lenge vi lever, men så lenge nokon hugsar.