I kveld sit eg her med strikketøyet mitt i sofakroken. Eg las ein stad at strikking var like avslappande som meditasjon. Eg held meg til strikkinga. Tjukt garn og store pinnar gjer at mor vi truleg ville kalla strikkinga mi for hesjing, men eg sit her og kjenner at eg har det godt.

Kva er det gode liv? Eg manglar ingen ting av det eit menneske treng for å leva godt. Eg bur i eit land der eg slepp leva i stadig frykt, eg har fridom til å tenkja og meina det eg vil. Kvar dag kan eg stå opp av senga og møta dagen. Kvar dag kan eg gå ut døra og løfta andletet mot sol eller regn. Eg har familie, eg har venner. Eg kan kjøpa meg ting eg ikkje treng om eg det vil.

Når eg er ute på skulebesøk og snakkar om det å vera forfattar, spør ofte elevane meg: “Er du rik?”. Og då svarer eg alltid ja. Eg seier det fins to slags rikdom, den ein kan setja på ein konto i banken og den ein har i hjarta. Og hjarterikdom, det har eg mykje av.

Ja, visst er eg rik. Alt er ikkje perfekt. Dagane mine skifter. Dei kan skifta med glede og sorg, lengsel og savn, takksemd og smerte. Alt dette som høyrer eit liv til. Alt dette som gjer eit liv heilt. Visst kan eg i blant drøyma om månen og sola og stjernene. Men i kveld sit eg her med strikketøyet mitt, kjenner roa i kroppen, og veit at dette det gode liv.