Eg sov dårleg i natt, eg vakna uggen og lite opplagt. Jaja, får vel koma gjennom denne dagen også, tenkte eg. Koma gjennom? Eg visste ikkje om alt det vakre som venta på meg. Eg visste ikkje at eg skulle gå ut i ein dag full av varmande menneske. Heilt utan forventning var eg, og så fekk eg ta imot.

Eg skulle på jobb, eg skulle møta grupper med elevar. Små menneske med sine sorger og gleder. Med sine liv fulle av myldrande hendingar. Dei sat der framfor meg. Og så skjedde dette magiske, igjen, det blei eit møte. Eg gav, men så mykje meir fekk eg tilbake. Og eg gjekk ut frå klasserommet så utruleg rik.

Og det var ikkje berre dette dagen gav. Eg møtte på vegen min fleire menneske, opne, varme menneske. Menneske som famna meg, som lyste mot meg. I sin travelhet hadde dei tid, i alt sitt å styra med gav dei meg eit rom.

Eg sit her no, og kjenner på dette vakre. Dette vakraste. Møte med menneske. Rikdommen som ikkje viser på ein bankkonto, men som fløymer i heile meg. Det er vel den største rikdommen, dette.

Ja, eg er høgstemt og djupt takksam, og måtte eg berre hugsa til neste uggne morgon at alt kjekt kan skje!