Eg undrast, kor er det blitt av dei indre verdiane? Gjeld dei ikkje lenger? Er det berre det ytre som er viktig i dag? Ikkje ein gong ungane går fri. Dei skal visst vera sexy frå dei er ein neve store. Stakkars, seier vi om vi ser nokon litt runde og trultete. Stakkars? Kva i all verda er dette? I dag er kviser katastrofe og grunn for å halda seg innandørs og under dyna. Håret må vera perfekt og kleda ha rett merke. Førebilda til ungane har silikon og har operert bort alle skavankane som for andre er heilt usynlege. Her gjeld det å vera glatt og vakker og vellukka.

Og vi eldre er ikkje betre. Vi er ute av marknaden (kva marknad eigentleg) om vi ikkje er attraktive nok, slanke nok, velpolerte nok. Indre verdiar tel visst kun i tilleg til dei ytre. Og kjærleiken? Den byter vi ut som gamle vinterkåper. Vi må heile tida bevisa at vi er gode nok, at vi heng med, at vi ikkje er gått ut på datoen. Kan det henda at vi mister oss sjølv i vår jakt på å henga med?

Av og til missunner eg dei gamle konene, dei som kunne gå i sine forklekjolar og tjukke rullesokkar, som kunne fletta håret i ein streng tull i nakken og bera rynkene sine som heidersteikn. Dei som ikkje måtte polera neglene og passa diettar, men bar sine runde magar og breide lår utan å skjemmast. Og som var elska som dei var, av barn og barnebarn og til og med av sine gamle, velslitne kallar. Det var hjartevarmen som skilde dei gode frå dei dårlege.

Kven spør etter hjartevarmen i dag? Kven ærar dei som har nok indre styrke til å bera seg sjølv som den dei er, utan å måtta tekkast alle motar og krav. Kor er det blitt av det å sjå etter dei indre verdiar? Eg berre spør.