Kva gjer ein når ein blir fråstolen seg sjølv? Når nokon har teke identiteten din og misbrukt han. Når nokon har greid å få tak i personnummeret ditt og oppretta telefon og gud veit kva anna i ditt namn? Eg prøvde ringa politiet. Det var lettare sagt ein gjort å få napp der. Til sist nådde eg ei resepsjonistdame i mitt eige politidistrikt. Ho lytta, eg vil ikkje sei tolmodig, og avbraut meg før eg hadde snakka ut og sa ho skulle setja meg over til rette vedkomande. Så sette ho meg over, til ein som løfta opp telefonen og braut han. Eg ringte på nytt, dama i resepsjonen var endå litt meir utålmodig, sette meg over igjen og eg blei brote på nytt. Eg ringte på endå ein gong og fekk vita at mannen eg skulle snakka med truleg var opptatt. Javel, kva rådde ho meg til då? Skulle eg ringa igjen (hadde ringt tre gonger då), og kor tid? Motviljug sa respesjonistdama at ho kunne notera telefonnummeret mitt og kva det galt og be mannen ringa tilbake. Puh. Då var det å venta.

Det gjekk time etter time, eg sat stand by ved telefonen, ingen politi ringte, så eg drista meg langt om lenge til å ringa på nytt. No var resepsjonistdama tydeleg irritert, eg fekk venta til mannen ringte meg tilbake. Men var det ikkje nokon annan eg kunne få snakka med, spurde eg. Nei, det var han som skulle setja meg over vidare til rette vedkomande. Men kunne ikkje ho setja meg over til rette vedkomande då? Men nei, det var han som skulle setja meg vidare, slik var det. Ho snakka sakte som til ein tungnem unge. Eg kom meg ikkje til å spørja kor lenge eg skulle venta, eg blei sant å seia litt utslått.

Og her sit eg. Ingen polititmann har ringt for å setja meg over til den rette politimannen. Ikkje tør eg ringa ein gong til til den gretne resepsjonistdama. Eg ventar og ventar og ventar, med identiteten min på ville vegar, med personnummeret mitt over alle haugar, med ein svindeltelefon i mitt namn. Visst veit eg at politet er overarbeida, visst er eit tjuveri ei fillesak som truleg blir henlagt. Men sanneleg ikkje lett å vera fogel no for tida!