Eg har eit motto på veggen min, i gangen like ved spegelen. Der står der: Følg draumane dine. Eg blei ståande og sjå på det i dag. Måtte tenkja etter, kva draumar har eg eigentleg? Har eg slutta å drøyma? Plutseleg blei det veldig alvorleg for meg, dette med å ha draumar. For om vi sluttar drøyma, vil det då seia at vi har sula inn, at vi på ei vis har gitt opp. Draumane og lengselen, det er jo dei som driv oss framover, som får oss til å utforska, søka vidare, utvida grensene våre. Det kan gå både godt og gale på vegen, men vi  vi står ikkje stille. Står eg stille no?

Eg måtte setja meg ned med papir og blyant. Skriva ned, kva drøymer eg om. Og eg kjende kor letta eg blei då eg fann at jau, enno drøymer eg. Eg blei sitjande med eit tåpeleg smil av glede over at det enno er ting eg vil, enno er uoppnådde måting i livet mitt. Men det hastar litt meir no, så eg kan ikkje venta lenger på ein annan gong, seinare eller når det måtte passa. Eg trur eg må hengja opp ei liste ved sida av mottoet på veggen: Dette vil eg! Og så er det ikkje berre å villa, men å målretta gå dit hjartet fører ein.

Følg draumane dine står det! Det gjeld å finna draumane og gå for dei!