Kva er det å vera eit vellykka menneske? Vi er vel mange som slit med kjensla av å ikkje strekka til. Vi skulle gjort annleise val, vi skulle forstått meir, vi skulle sett klårare då dei gylne stundene var der. Kor mange av oss lever ikkje med desse våre kva om. Og vi kjenner på at vi ikkje har lykkast i livet slik vi skulle. Det rare er at så mange av oss glatt overser der vi har lykkast. Fokuset er på eit urealistisk ideal.

Fins det eigentleg noko slik som eit vellykka menneske? Ein kan lykkast i jobb, ein kan nå mål ein har sett seg, men å vera vellykka menneske på alle område? Er det ikkje slik at vi alle er vellykka på enkelte område og ikkje heilt når opp på andre. Er det ikkje det som gjer oss til menneske at vi lever, feilar og forhåpentlegvis lærer litt på vegen.

Gjort er gjort og spist er spist seier dei i Hakkebakkeskogen. Det som er gjort kan ikkje endrast. Det er berre no vi har til å gjera ting annleis, og til å skapa nye ting. Er det så nøye med blanke pelsar og å stå fram som vellykka? Er ikkje det viktigaste å vera heile menneske som lever med sine skår og brister, som er meir opptekne av å fylla dagane ein no har med sitt beste, same kva fortida var. At vi ikkje legg fokuset der bak oss, at vi ikkje arbeidar så hardt med å vera vellykka at vi ikkje vågar snubla, trø feil, og å vera der for kvarandre som støtte på denne kronglete vegen som livet er. For det handlar då om å leva!