Eg las i dag om ein helsearbeidar som var så glad i jobben sin. Kvar dag får eg vera god med nokon, sa ho. Desse orda gjekk rett inn hos meg. Å få vera god med nokon. Er ikkje det den aller største rikdom? Vi kan fylla lommer og kontoar og framleis vera utilfredse. Vi kan reisa verda rundt og kjøpa oss alt fint og vera like lite glade. Men kva når vi har fått vera gode med nokon? Er det dette som er lykka som så mange leitar etter? At lykka er så lett å finna, at det rett og slett handlar om å vera god med nokon. At det vi brukar tida vår og ressursane på gjer ein skilnad. Kanskje ligg det ein djup visdom her. Og ofte kan det vera så små ting som kan gjera så stor skilnad. Lykka, det gode liv, det er vel ikkje å finna i ting og suksess om vi gløymer det viktigaste, å vera god med nokon.