Som oftast kjem ikkje lykka seglandes på ei fjøl. Ein kan ikkje berre sitja og venta. Då kan det kan gå som med Ingrid Sletten av Sildejord som venta heilt til ho låg kald og daud. Ein blir heller ikkje mykje glad av å klaga over alt det fine som aldri skjer. Eg hugsar ein kunstnar som besøkte heimen min lang tid tilbake, eg sat der og hadde vondt i kroppen og orka ingen ting. Do something, sa han. Det blei med meg vidare, det. Do something!

Det er mykje vi ikkje kan gjera noko med. Vi kan ikkje trylla oss fri frå sjukdom og død og ulykker. Men så er det mykje vi kan gjera noko med, nemleg kva vi gjer med det livet byr oss. Do something!

I kveld har eg ein kveld der verken er verre enn ellers, eg orkar ikkje sitja, eg orkar ikkje liggja, eg greier ikkje gå. Men ingen ting blir betre av å deppa, eller irritera seg, det har eg lært. Så eg gjekk i garderobeskapet, henta fram den raude kjolen, fant fram dei store gule stjernene til å ha i øyro, eg tente lys på bordet, og sette på fin musikk.

Eg verker framleis, men eg kjenner meg likevel betre. Så no sit eg her og drøymer om kva eg kan finna på berre det blir litt betre, for det blir det. Eg er av dei heldige slik, eg har gode dagar også, mange. Lykke, kva er eigentleg det? Er det desse små glitrande øyeblikka då ein kan kjenna håp og forventing? Der ein kan drøyma om dagar som dansar, og så planleggja dagar som dansar. For dei fleste lykkene må ein nok skapa sjølv og gje seg sjølv.

Og å dela noko godt med andre, er ikkje det også lykke?