Plutseleg var annonsen der, sov deg slank. Å du og du. Eg hugsa den gongen eg beit på eit slikt opplegg. Eg har alltid hatt stor sans for dei lettvindte løysingane, så eg har prøvd det meste av vedundarkurar. Eg har brukt slankeplaster, slankepillar, slankepulver og ikkje minst slankesolar. Dei kosta flesk desse solane, og då dei kom i posten, sto det at eg måtte gå tur på minst to timar kvar dag for at dei skulle virka. Jaja, då hadde vel verknaden vore like god utan solane. Men så kom altså det store fantastiske tilbodet, sov deg slank. Det kosta endå meir enn solane, men kva satsar ein ikkje når gevinsten skulle bli så bra. Eg beit på. Bestilte og betalte, og fekk tilsendt eit tynt hefte med oppskrift. Først skulle eg henga eit bilde på kjøleskapet av ei dame med den figuren eg ønskte meg, men med mitt hovude oppå. Så skulle eg kvar kveld når eg la meg lukka augo og sjå for meg draumebildet av meg sjølv og seia til meg sjølv som eit mantra “eg vil bli slank”, eg vil bli slank, eg vil bli slank”, og halda på slik til eg sovna. Då skulle det skje noko magisk i svevnen, eg skulle bli slank.

Det verka ikkje det heller.

Merkelege greier, eg som har prøvd alt, eg prøver ikkje det einaste som fungerer, å eta gras og gå turar minst dei to timane pr dag som slankesolane kravde. Du bryr deg ikkje nok, sa ei venninne til meg, og det er nok akkurat slik det er, eg bryr meg ikkje nok. Eg synes det kostar meir enn det smakar. Så eg held fram livet som frodig dame, men frir meg ikkje frå at eg tenkjer på alt eg har kasta bort pengar på, det kunne blitt mange gode kaker av det!