Rart med lyster, dei kan plutseleg vera der. I dag har eg så ustyrteleg lyst til å dansa! Eg kjenner korleis rytmane fyller kroppen, eg tar steget ut på golvet, løftar armane, og er klar i posisjon. Ute skin sola, det er varmt og fint på verandaen min, men rastløysa fyller kroppen. Eg vil dansa! Eg vil ha nokon å dansa med, vil bli ført over golvet og vera i ei lang god bølgje. Dance me to the end of love…

Visst ser eg meg sjølv og må flira. Ei dame for lengst passert ungdommen. Ei bestemor. Men sluttar ein nokon gong å vera den ungjenta ein eingong var? Er han ikkje i oss, der innunder hudfallane som krøller seg og alt som sig ned, den yre lengselen. Ikkje heile tida, men iblant. Eg hugsar ei kvinne på godt over åtti som eg var så glad i. Ho sa til meg fortuleg, lysten blir aldri borte!

Det er mange lystar. I dag er det danselysten som dominerer hos meg. Og no tar eg på meg, ikkje danseskoa, men gåskoa og vandrar ut i den fine dagen, og lar smilet dansa, lar draumane dansa. medan eg finn vegen til restauranten med den beste laksemiddagen eg har smakt. Det er mange lyster, og mange dansar. Og det å kjenna på lyster er vel eit teikna på at ein lever!