Eg trur det må vera ein konstrukssjonsfeil på meg. Eit eller anna som har gått galt i produksjonen, for så snart høgtidene og heilagdagane kjem, så kjem også tungsinnet og melankolien sigandes. Mens andre gler seg til fridagar og legg store planar om alt dei skal ta seg til, så startar eg så snart laurdagen er der og tenkja på korleis eg skal kunna gjera eit hopp over helga og få vanleg kvardag igjen. Og så eg, som kan jobba like godt helg som kvardaga, eg som ikkje treng noko som helst innstempling eller utstempling frå jobb.

No har eg ikkje tenkt å gå inn i noko djupdykk i mine indre rom for å finna ut om dette har noko med barndom eller uheldige opplevingar i fortida å gjera. Eg berre rett og slett registrerer det som skjer, og tar tak i det. For ingen ting blir betre av å setja seg ned og la tungsinnet vinna. Eg er vel herre over eige hus, og kan ta styring over livet mitt.

Men det er noko med høgtidene, det å sjå seg rundt på alle som ser ut som om dei har det så kjekt. Der er bilde på facebook av vinglas, oftast to glas ved sida av kvarandre, der er veldekka bord og glade fellesskap. No kan bilde lyga stort, og eg veit jo at eg sjølv også kan vera del av fellesskap viss eg berre oppsøker det. Her gjeld det å bruka fornufta.

Til pokkers med melankolien og tungsinnet, no fyller eg raudt i det eine glaset og tar det med meg på verandaen og skålar mot den nesten skyfrie himmelen. Så bestemmer meg for at denne pinsen skal eg gjera til ein fest for meg sjølv så godt eg berre kan. Så skål!