Det er mange tankar ein kan få når ein sit på buss eller tog og har eit hav av tid. I dag sit eg her og tenkjer på det å vera seriøs. Eg har alltid hatt slik respekt for dei alvorlege, dei som tenkjer seg nøye om før dei snakkar og som snakkar sakte og med tyngd. Det er som om deira ord har meir vekt enn det andre meir lettliva seier. Alvoret borgar liksom for seriøsitet.

Har nokon nokon gong forska på dette? Om dei alvorlege er klokare enn dei som ler? Er alvoret eit stempel på at det som blir sagt bør lyttast meir nøye til? Og vil det seia at vi som ler, som kan vera impulsive og ope livsnytande er mindre seriøse?

Rart at det å vera alvorleg, kontrollert og reservert skal inngje slik respekt. Og kvifor kjennes det som å vera ein lettvektar fordi ein har lett for å le og dansa og njuta njuta som svenskane seier. Det kan vera mykje alvor som ligg under den opne rause famna som byr opp til dans. Uansett, kanskje det viktigaste er å lytta anten det som blir sagt er i alvor eller følgd av smil. Vi er alle både kloke og dumme så vi treng læra av kvarandre, tenkjer eg her eg sit i bussen på veg.