Det er vel inga sak å forsaka det ein ikkje har lyst på, sa ei venninne av meg då ein felles venn høglydt proklamerte at han valde å  forsaka å finna seg ei kone for å via heile seg til Gud. Sidan han var homofil var kanskje ikkje det å få seg ei kone den største forsakinga. Ekteskap mellom likekjønna var den gongen unemneleg. Men det med forsaking har eg tenkt mykje på. Eg har spurt mine superslanke venninner om kakene aldri ropar på dei. Då seier dei fleste at kaker fristar ikkje, i alle fall ikkje meir enn eit lite stykke. Dei forsakar ikkje, dei har rett og slett ikkje lyst på. Men kva med oss med lyster? Vi som alltid har lyster, og dertil stor nyting av å følgja lystene.

Forsaking passar meg dårleg. Eg øver meg på å venta. Men tålmod ligg heller ikkje for meg. Når eg forsakar, så kostar det, det lovar eg. Så dei som forsakar det dei ikkje har lyst på kan berre halda munn. Og om nokon lurer, så veit eg godt at dette er eit forsvar for at eg fall for freistinga ein heilt vanleg onsdag, ei kake berre låg der og ropte på meg, og no er ho eten. Men du og du kor god ho var!