Blir alle nostalgiske med alderen, eller er det det at eg er flytta bort frå heimbygda? Det er så mykje eg hugsar, detaljar eg ikkje trudde eg hadde lagt merke til. Alt minner om det som var. Eg sat ved Vannern her i Sverige i dag, såg dei blenkande krusningane på vatnet, og var tilbake i Kuvågen. Eg kunne kjenna den gode grøssen då vatnet nådde meg til livet, like før eg la på symj. Eg kunne kjenna småsteinane under fotblada på veg bak nausta for å skifta. Eg kunne nesten kjenna saltlukta der eg sat ved ferskvatnet og opplevde eit øyeblikk av lykke.

Eg kan berre lukka augo så ser eg blåklokkene som vaks i bakkane heime, dei eg plukka med til bestemor. Eg hugsar steingarden og skinnfloren der det var så fint og sitja og tenkja. Dessutan sykla øyagutane forbi på veg til fotballtrening. Eg hugsar den raude sykkelen min som eg kjende meg som ein fugl på der eg trødde meg til Amandabutikken for å handla. Og kirsebærtreet som måsane og eg sloss om bæra på. Og der måsane alltid fekk mest.

Eg sit her i sola på verandane min og tenkjer at jammen er det mange minne. Og jo eldre ein blir jo lysare blir minna ein vel å ha med. I dag er det visst dagen for nostalgi. Eg løftar andletet mot sola og lar henne stryka meg over huda. Det er skitt å bli gammal, seier mor, men akkurat så gammal som eg er no, er det berre fint!