Dette forunderlege livet som gir stadig nye opplevingar. I går gav ein nabo meg skulda for å ha fått sukkersjuke. Legen hadde sagt det kom av stress, så sidan eg var venner med dei i nabolaget som gav henne stress, så var eg medskuldig. Ja, ja, så var eg i alle fall ikkje aleineskuldig. Men ho meinte det heilt alvorleg. Eg bad fint om unnskyldning for det eg hadde påført henne, utan at ho tok ironien. Etterpå tenkte eg at jammen er det farleg å leva. Utan at ein anar og veit det kan ein påføra andre menneske vondt. Det er så lett å tolka og misforstå kvarandre. Det kan vera nok kva venner ein har.

Eg kunne ledd det bort, men det ligg noko alvorleg bak. Konfliktar kan gjera folk sjuke. Harde frontar, fråver av dialog, kan få ting til å veksa ut or proposjonar. Vi kan tru å vita om andre, utan å sjekka, utan å spørja. Vi høyrer med farga øyrer og tolkar utan å kjenna kodane.

Eg fekk skulda for at ein nabo hadde fått sukkersjuke, utan at eg nokon gong har veksla eit vondt ord med denne naboen. Eg blei oppfatta på feil side og blei tolka ut frå det. Så lite skal til. Det er til ettertanke…