Eg er oppflaska med jantelova. Du skal ikkje tru du er noko. Seier nokon at du har på deg ein fin kjole, så ver lynsnar med å seia at han er gammal, eller at han er kjøpt på salg for nesten ingen ting. Seier nokon at du er flink, så ver snar å snakka deg sjølv ned. Vis for all del at du ikkje trur godt om deg sjølv, for det er forkasteleg. Desse som briskar og breider seg, dei er ikkje gode, er det blitt fortalt.

Det heng i dette. Slik at når kjekke ting skjer, må eg passa på å gle meg med måte, og for all del ikkje visa gleda for tydeleg. Har eg medgong må eg sanneleg passa på å gjera det lite, ja, få fram at eg rett og slett ikkje har fortent dette, det er reine slumpen. Og eg må i alle fall ikkje vifta med det, for kva skulle vel folk tru om meg då?

Så her sit eg ein tirsdag ettermiddag og kjenner på ei lita skam over å ha delt glede så uforbehalde, og å ha ropt ut på torget at eg har oppnådd noko eg er stolt og glad for. Slikt gjer ein då ikkje. Folk kunne tru eg trur eg er noko. Og eg må då for all del ikkje vera noko.

Til alle som trur eg trur eg er noko, så ja, eg vil nok halda fram med å dela gledene mine. Og sorgene også. Vi er alle til tider både store og små, har medgang og motgang, gleder og sorger. Det høyrer til alt, i eit menneskelig. Så akkurat no tillet eg meg gleda.