Du er altfor open, seier ei venninne og sukkar. Du deler for mykje av deg sjølv, seier ho. Blir eg for privat i omgang med folk, undrast eg her eg sit. Gir eg ut for mykje? Men kva er for mykje? Eg kan bli freista til å stilla det store spørsmålet, kva er eit liv? Det er i alle fall ei kort stund i den store samanhengen, ei tilmålt tid, så kva er så farleg med å gi av seg sjølv? Det er fritt opp til andre å ta imot eller ikkje.

Er det så farleg kva folk synes og kva folk veit? Visst kan andre gjera seg sine fantasiar, dei kan missforstå og dømma. Men er det så farleg? Eg vel å gi ope, men eg veit at det inste, det held eg att. Og ingen kan kjenna det som er der utan å vera på innsida mi. Og der er berre eg.

Om hundre år er allting gløymt, seiest det. Det meste er gløymt lenge før. Eg ønskjer ikkje å kneppa att livet mitt, eg ønskjer å leva det ut. Så får eg heller betala prisen for det. At nokon synes og meiner.